این صفحه شما را به مطلب زیر هدایت می‌کند:
لینک به صفحه «بدیع‌الزمان فروزانفر - ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد» تا ۴٠ ثانیه دیگر نمایش داده می‌شود.
برای مشاهده مطلب فوق از لینک مقابل استفاده نمائید: بدیع‌الزمان فروزانفر - ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
لطفاً شکیبا باشید...
ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد بدیع‌الزمان فروزانفر از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد بدیع‌الزمان فروزانفر بدیع‌الزمان فروزانفرزادروز ۱۴ شهریور ۱۲۷۶ ه‍.خ درگذشت ۱۶ اردیبهشت ۱۳۴۹ (۷۳سالگی) آرامگاه (صحن )ملیت   نام‌های دیگر محمدحسین بُشرویه‌اینقش‌های برجسته استاد برجستهٔ زبان و ادبیات فارسیلقب شیخ عبدالجلیلضیاء مذهب اسلام شیعهوالدین آقا شیخ علی بُشرویه‌ای بدیع‌الزمان فروزانفر (زادهٔ ۱۴ شهریور ۱۲۷۶ در - درگذشتهٔ ۱۶ اردیبهشت ۱۳۴۹ در )، و معاصر است. محتویات نام اصلی و لقب[ ] نام ابتدایی بدیع‌الزمان فروزانفر در دورهٔ جوانی‌اش محمدحسین بشرویه‌ای بود. بعدها خود را جلیل ضیاء بشرویه‌ای، بعدتر جلیل فروزانفر، و عاقبت بدیع‌الزمان فروزانفر نام نهاد. تخلص شعری وی ابتدا ضیا بود و سپس ترجمهٔ همان را، که فروزانفر است، برگزید. او لقبِ «بدیع‌الزمان» را در سال ۱۲۹۸ خورشیدی، به‌سبب سرودن قصیده‌ای در وصف بهار، از (قوام‌السلطنه)، والی خراسان، دریافت کرد. زندگی[ ] محمدحسین بشرویه‌ای، معروف به بدیع‌الزمان فروزانفر، فرزند آقا شیخ علی بشرویه‌ای، در سال ۱۲۷۶ خورشیدی در یک خانوادهٔ اهل علم و دانش در ، از شهرهای خراسان، دیده به جهان گشود. پدر وی، آقا شیخ علی بشرویه‌ای، از بزرگان منطقهٔ بشرویه و از شعرای دورهٔ مشروطه بود. مقدمات علوم را در زادگاه خود آموخت و آنگاه راهی مشهد شد و از محضر استادان ادبِ حوزهٔ خراسان، همچون و‍ ، بهره برد. حدود سال ۱۳۰۰ خورشیدی به تهران رفت و تحصیلات خود را در ادامه داد و چندی حجره‌ای در داشت. در جوانی در همان مدرسه به تدریس پرداخت و چندی بعد در سال ۱۳۰۵ به سِمَت معلمیِ و منصوب شد. در سال ۱۳۱۳ به معاونت (الهیاتِ) منصوب شد. در سال ۱۳۱۴ هیئت ممیزهٔ دانشگاه تهران، مرکب از ، و ، تألیف ارزندهٔ او به نام تحقیق در زندگانی مولانا جلال‌الدین بلخی را ارزیابی و به او گواهی‌نامهٔ دکتری اعطا کرد. به استناد این گواهی‌نامه، در همان سال، به سِمَت استادیِ دانش‌سرای عالی و دانشکده‌های ادبیات و معقول و منقولِ دانشگاه تهران منصوب شد. در سال ۱۳۲۳، بر اساس رأی شورای استادان، به ریاست دانشکدهٔ معقول و منقول برگزیده شد و تا سال ۱۳۴۶ در این سِمَت باقی بود. از ابتدای تأسیس دورهٔ دکتریِ ادبیات فارسی در دانشگاه تهران، تدریس در دورهٔ دکتری را به عهده گرفت و برنامهٔ این دوره را پایه‌گذاری کرد. فروزانفر استادِ راهنمای جمعی از دانشجویان مبرّز دورهٔ دکتری در دانشکده‌های ادبیات و الهیات بود که اغلبِ آنان بعدها استادان برجستهٔ ادب پارسی و مطالعات فرهنگ ایران شدند؛ از جمله: ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، و بسیاری دیگر. فروزانفر در سال ۱۳۴۶ از استادی دانشگاه بازنشسته شد، اما همکاری خود را در تدریس در دورهٔ دکتری ادبیات فارسی تا روزهای پایانیِ عمر ادامه داد. در همین زمان، عضویت را یافت. مدتی نیز ریاست کتابخانهٔ سلطنتی را به عهده گرفت. بدیع‌الزمان فروزانفر در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۴۹ بر اثر سکتهٔ قلبی در ۷۳ سالگی درگذشت. او در (صحن ) به خاک سپرده شد. دربارهٔ قبر او می‌گوید: «تولیت آستان حضرت (با گذشت سی سال و رفع مانع فقهی) قبر بدیع‌الزمان فروزانفر، از استادان بزرگ و یکی از نوادر فرهنگ ایران‌زمین را، به...
این مطلب در وبسایت fa.wikipedia.org منتشر شده است و ‌«لینکـچه» در قبال آن مسئولیتی ندارد.
با استناد به ماده 74 قانون تجارت الکترونیک مصوب 17/10/1382 مجلس شورای اسلامی و با عنایت به اینکه سایت «لینکچه» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع مطلب و کاربران است.
لینکچه