این صفحه شما را به مطلب زیر هدایت می‌کند:
لینک به صفحه «غادة السمان - ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد» تا ۴٠ ثانیه دیگر نمایش داده می‌شود.
برای مشاهده مطلب فوق از لینک مقابل استفاده نمائید: غادة السمان - ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
لطفاً شکیبا باشید...
غادة السمان - ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد غادة السمان از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد پرش به: ، غادة السمان زاده ۱۹۴۲ (۷۵–۷۶ ساله) ، شغل ، زبان ، ، غادة السمان (به : غادة أحمد السّمّان) (زادهٔ در ) و زن اهل است. وی یکی از بنیان‌گذاران در ادبیات به‌شمار می‌رود. محتویات زندگی‌نامه[ ] غادة السّمّان در ۱۹۴۲ در در یک خانوادهٔ برجستهٔ متولد شد. پدرش مرحوم دکتر ، رئیس و در یک دورهٔ زمانی بود که خویشاوندی دوری با شاعر معروف دارد. غاده نخستین کارهایش را تحت نظارت پدر در سنین نوجوانی به چاپ رساند. وی شدیداً تحت حمایت و تأثیر پدرش بود؛ مخصوصاً که در کودکی مادرش را از دست داده بود. دکتر احمد السّمان که با مدرک دکترا در رشتهٔ از فارغ‌التحصیل شده بود، همان‌قدر که به دلبستگی داشت با ادبیات غرب هم مأنوس بود و غادة هم تحت تأثیر همین دیدگاه، در آثارش به سبکی رسید که خاص خودش بود و ترکیبی از هر دوی این نگرش‌ها. به هر حال، مدتی نگذشت که با جامعهٔ سنتی و محافظه‌کار دمشق در تقابل قرار گرفت؛ جایی که سال‌های نخستین زندگی‌اش را در آن بالیده بود. در ۱۹۶۹ با دکتر ازدواج کرد؛ او صاحب و استاد دانشگاه و مدیر سابق بانک است. آنها پسری دارند به نام حازم – که نام او را از یکی از شخصیت‌های کتاب شام غریبان برگرفت – که اینک در مقطع دکترا تحصیل می‌کند. ازدواج آن دو به مثابهٔ یک برخورد بود، یا چیزی که می‌توان آن را تلاقی برف و آتش نامید که از همان تفاوت شخصیت‌هایشان آغاز سرچشمه می‌گیرد؛ بشیر از نسل و خاندان الداعوق بود، خانواده‌ای اهل بیروت و کاملاً سنتی با گرایشات و خود بشیر نیز این مسئله را کتمان نمی‌کرد و بر همین شیوه بود تا در سال ۲۰۰۷ میلادی وفات پیدا کرد. اما غاده زنی تنها و آزاده بود؛ همان‌طور که خودش دائماً می‌گفت. اما ازدواج آنها دوام پیدا کرد و غاده نشان داد که یک زن نویسندهٔ خلاق می‌تواند یک همسر وفادار نیز باشد که تا آخرین لحظه زندگی همسرش کنارش باشد و او را در مبارزه با سرطان یاری کند. تحصیل و آثار[ ] غادة از با مدرک لیسانس در فارغ‌التحصیل شد. سپس دورهٔ فوق لیسانس را در ادامه داد و دورهٔ دکترای ادبیات انگیسی را در طی کرد. مدتی در دانشگاه دمشق به عنوان استاد سخنران مشغول به کار بود. سپس کار را برگزید که هنوز هم به آن ادامه می‌دهد و با به عنوان نویسندهٔ مشهور ستون «لحظات حریه» (لحظه‌های رهایی) همکاری مداوم دارد. در ۱۹۶۲ نخستین مجموعه داستانش را با نام عیناک قدری ( ) منتشر کرد که بازخورد بسیار خوبی داشت. با انتشار این اثر، او در جرگهٔ همچون و قرار گرفت، اما آثار منتشر شدهٔ بعدی‌اش، او را از محدودهٔ تنگ و رمان‌های عشقی خارج و به یک جامعهٔ بسیار وسیعتر از انسان‌دوستی مسائل ظریف بشری وارد کرد. در ۱۹۶۵ دومین مجموعه‌اش لا بحر فی بیروت ( ) را منتشر کرد که در آن اثرات تجربه‌های نو و تازه‌اش کاملاً مشهود است. پس از این دوره او به عنوان خبرنگار به سراسر اروپا...
این مطلب در وبسایت fa.wikipedia.org منتشر شده است و ‌«لینکـچه» در قبال آن مسئولیتی ندارد.
با استناد به ماده 74 قانون تجارت الکترونیک مصوب 17/10/1382 مجلس شورای اسلامی و با عنایت به اینکه سایت «لینکچه» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع مطلب و کاربران است.
لینکچه