این صفحه شما را به مطلب زیر هدایت می‌کند:
لینک به صفحه «پیر (تصوف) - ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد» تا ۴٠ ثانیه دیگر نمایش داده می‌شود.
برای مشاهده مطلب فوق از لینک مقابل استفاده نمائید: پیر (تصوف) - ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
لطفاً شکیبا باشید...
پیر (تصوف) - ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد پیر (تصوف) از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد پرش به: ، بخشی از مجموعه مباحث دربارهٔ عناوین کلامی شریف اشرف حجت حکیم خواجه واژهٔ پیر (هم‌معنی مرشد و عربی و بابا در لهجه‌های غرب ایران و ترکی) در نوشته‌های عرفانی بسیار به کار رفته‌است و در معنای اصطلاحی راهنمای معنوی و مرشدی‌است که خود پیشتر طریق عرفان را پیموده (سلوک) و توانایی‌هایی روحانی کسب کرده‌است (ولایت) و شایستهٔ هدایت و پیش‌بردن در طریق است. مشخص نیست دقیقاً از چه هنگام از دورهٔ اسلامی این لفظ در ایران رایج شد لیک به‌احتمال از سده‌های چهارم و پنجم میان صوفیان پیش از لفظ شیخ به کار می‌رفته‌است. برای نمونه در رسالهٔ ای فرزند خود لفظ «پیر» و «پیر طریقت» را به کار می‌برد. در دیگر متون عرفانی سدهٔ ۵ق/۱۱م نیز ازجمله ، و پند پیران به‌کرات به کار رفته‌است؛ اما بیشتر در معنای بزرگان و پیشروان طریقت و گاه فقط صوفیان، و نه در معنای اصطلاحی (راهنمایان و مرشدان). در آثار عرفانی سدهٔ ۶ق مانند انس‌التائبین ، محمد بن منور و تمهیدات ، واژهٔ پیر در معنای اصطلاحی خود یعنی راهنما و مرشدی که مرید را هدایت می‌کند به کار رفته‌است. واژهٔ شیخ (جمع: مشایخ) نیز در متون فارسی اواخر سدهٔ ۶ق به بعد در همین معنا به کار می‌رفته‌است. بابا در اصطلاح صوفیه به معنای شیخ و پیر آمده است و بیشتر به مشایخی اطلاق می‌شد که معمر بودند، و گاهی به اول اسم و زمانی به آخر آن اضافه می‌کردند، مانند: بابا رکن الدّین شیرازی، شیخ علی بابا. در عهد صوفیه ریش سفیدان و سرپرستان و سردمداران تکیه‌ها را نیز بابا می‌گفتند. در باور اهل تصوف، بدون پشتیبانی پیر، کوشش بی‌ثمر خواهد بود و از طرفی دستگیری پیر از مرید را هم تکلیفی الهی برای پیر برمی‌شمارند. پیر در نزد مرید، نایب (ص) است و اصطلاح «به پیر، به پیغمبر» — که در فارسی امروزی نیز به کار می‌رود — بیانگر اهمیت پیر نزد ایشان است «پیر، مرشد کامل را گویند.» «پیر طریقت، پیری را گویند که متوجه ارشاد مریدان در مراتب سیر و سلوک آنها باشد.» اصطلاح «پیر» از سدهٔ ۵ق/۱۱م به بعد در متون عرفانی فارسی بار معنایی جدیدی به خود گرفت و به معنای راهنمای درونی و باطنی‌ای که پس از طی مراتب سلوک و کسب آمادگی لازم بر سالک ظاهر می‌شود و او را هدایت می‌کند و پرسش‌های درونی او پیرامون حقایق هستی را پاسخ می‌گوید درآمد و «پیر» در این اصطلاح در آثار مختلف در این دوره ازجمله رسالهٔ ، و اثر و نیز قصیده‌ای از دیوان او، و در مصیبت‌نامهٔ ، فوائح الجمال و فواتح الجلال نجم‌الدین کبری و مصباح‌الارواح شمس‌الدین بردسیری کرمانی به کار رفته‌است و پیرامون آن سخن رفته‌است. نیز در عقل سرخ، مونس‌العشاق، و رسالةالابراج خود پیرامون این مفهوم سخن به میان آورده‌است . روزبهان بقلی شیرازی: «… پیری میراث حق است که در آن خود را به مریدان می‌نماید. خلیفه است که از روی خویش حیات می‌افزاید. او متأدب است به آداب حق. عالم است به تعلیم حق. عامل است به امر حق، در عشق مونس است، و در توحید یگانه و در معرفت راسخ.» در غزلیات نیز اصطلاح «پیر» و ترکیبات آن* بسیار به کار رفته‌است. نیز در «پیر» را در معنی اصطلاحی‌اش بسیار به کار برده‌است. اصطلاح «پیر» در معنای راهنما و مرشد، در نوشته‌های جوان‌مردان و فتیان ازجمله فتوت‌نامهٔ بنایان، فتوت‌نامهٔ چیت‌سازان، فتوت‌نامهٔ آهنگران، بیان ارشاد پیر مرشد، فتوت‌نامهٔ سلطانی، فتوت‌نامهٔ بنایان، و فتوت‌نامهٔ نجم‌الدین زرکوب نیز ذکر شده و از اوصاف آن سخن رفته‌است. این عنوان هنوز در میان صوفیان معاصر ایران به کار می‌رود . پانویس[ ] ↑ . , 306. ↑ . ↑ نوربخش، جواد. فرهنگ نوربخش. ج. ۳. یلداقلم، تهران، ۱۳۷۸.  ‎ .  و ، روزبهان بقلی شیرازی، به کوشش دکتر ، چاپ دوم، انتشارات یلدا قلم، تهران، ۱۳۸۱، شابک ۷-۱۸-۵۷۴۵-۹۶۴ همچون «پیر مغان»، «پیر دُردی‌کش»، «پیر خرابات»، «پیر می‌فروش»، «پیر گلرنگ»، «پیر میخانه»، «پیر طریقت»، «پیر پیمانه‌کش»، «پیر صحبت» و... منابع[ ] لاجوردی، فاطمه. . در . ج. ۱۴. . بخش نخست. بازبینی‌شده در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۱.  . . در . . بخش دوم. بازبینی‌شده در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۱.  . “Pīr”. In . vol. 8, Ned–Sam. Leiden: , 1995. 306–7.  ‎ .  برگرفته از « » : ردهٔ پنهان: منوی ناوبری ابزارهای شخصی به سامانه وارد نشده‌اید فضاهای نام گویش‌ها بازدیدها بیشتر جستجو بازدید محتوا همکاری نسخه‌برداری ابزارها به زبان‌های دیگر این صفحه آخرین‌بار در ‏۱ دسامبر ۲۰۱۷ ساعت ‏۱۲:۰۲ ویرایش شده‌است. همهٔ نوشته‌ها تحت در دسترس است؛ برای جزئیات بیشتر را بخوانید. ویکی‌پدیا® علامتی تجاری متعلق به سازمان غیرانتفاعی است.
این مطلب در وبسایت fa.wikipedia.org منتشر شده است و ‌«لینکـچه» در قبال آن مسئولیتی ندارد.
با استناد به ماده 74 قانون تجارت الکترونیک مصوب 17/10/1382 مجلس شورای اسلامی و با عنایت به اینکه سایت «لینکچه» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع مطلب و کاربران است.
لینکچه